کلبه ی افکار

a-a218 — Mon, 11 Aug 2008 22:02:18 GMT

امشب سری به حسین پناهی زدم...

از قطعه زیر خیلی خوشم اومد......

سکوت

چه مهمانان بی دردسری هستند مردگان

نه به دستی ظرفی را چرک میکنند

نه به حرفی دلی را آلوده

تنها به شمعی قانعند

واندکی سکوت......

پناهی عزیز روحت شاد!

1387_هشتمین پست

a-a218 — Sun, 13 Jul 2008 08:29:24 GMT

درود

همراهان نا پیدای من...

چند روزیه اصلا حالم خوش نیست،حتی حال کانکت شدن رو هم نداشتم چه برسه به آپ شدن...

یه جورایی دلم بد جوری گرفته،از همه چیز ،از دست این زمونه،از دست آدماش،از دست افکار کهنه و پوسیده و.....

داشتم کتاب «چنین گفت زرتشت » رو می خوندم ،به این قسمت رسیدم که در مورد زن گفته چندید بار

خوندم اما چیز زیادی ازش نگرفتم برا همین فکر کردم اینجا بنویسمش تا از دوستان،هرکس خوند و

تونست بهم کمک کنه ....

ممنون

بدرود...!

در باره ی زنان پیر وجوان

زرتشت :

امروز ، همچنان که به راه خود می رفتم ، به ساعت فرو نشستن خورشید زنی پیر با من رویارو شد وبا روانم چنین گفت :

« زرتشت با ما زنان سخن بسیار گفته است. اما از زنان با ما هیچ نگفته است.»

و من او را پاسخ گفتم: « از زنان تنها با مردان سخن باید گفت.»

او گفت:« با من نیز از زنان بگوی.من چندان پیر هستم که همان دم فراموش کنم.»

ومن درخواست پیر زنک را به جای آوردم و با او چنین گفتم:

همه چیز زن معما ست و همه چیز اش را یک راه گشودن است که نام اش آبستنی ست!

مرد وسیله ایست برای زن . هدف همیشه بچه است. اما زن برای مرد چیست؟

مرد راستین خواهان دو چیز است: خطر و بازی. ازین رو زن را همچون خطرناک ترین بازیچه می خواهد.

مرد را برای جنگ باید پرورد و زن را برای دوباره نیرو گرفتن جنگ آوران . دیگر کارها ابلهی ست!

جنگ آور میوه ی بسیار شیرین دوست نمی دارد. ازین رو دوستار زن است.

زیرا شیرین ترین زن نیز تلخ است.

زن کودک را به از مرد در می یابد، اما کودکی در مرد از زن بیش است.

در مرد راستین کودکی پنهان است که خوش دارد بازی کند . بیایید ای زنان و کودکی مرد را دریابید!

زن بازیچه ای باد پاک و ظریف، همچون گوهری ، رخشان از فضیلت های جهانی که هنوز در کار نیست.

در عشقتان فروز ستاره فروزان باد! و امیدتان این باد: « باد که ابر انسان را بزایم!»

در عشقتان دلیری باد ! با عشقتان بتازید بر آن کس که در شما هراس می انگیزد.

عشق شما فخر شما باد ! زن جز این کمتر فخری می شناسد. و اما فخر شما این باد: بیش از آن دوست بدارید که دوستتان می دارند و در این کار هرگز از هیچ کس وا پس نمانید.

مرد را از زن هراس باید آنگاه که زن عاشق است. چه آن گاه که زن همه چیز را فدا می کند و هیچ چیز دیگررا در نظرش ارجی نیست.

مرد از زن هراس باید آنگاه که زن بیزار است. زیرا مرد تنها در ژرفنای روان اش شریر است، اما زن بد ذات است.

زن از چه کس از همه بیش بیزار است؟ آهنی به آهنربا چنین گفت: « از تو از همه بیش بیزارم که کشش داری ، اما نه چندان که به خود بکشانی.»

شاد کامی مرد این است: من می خواهم. شادکامی زن این : او می خواهد.

زنی که با تمامی عشق اش فرمان می بَرَد، چنین می اندیشد : «بنگر که جهان هم اکنون کامل شده است!»

زن می باید فرمان بَرَد تا برای رویه ی ِ خود ژرفایی بیابد. نهاد ِ زن رویه است, لایه ای پر جنب و جوش بر روی آب های کم ژرفا.

اما نهاد مرد ژرف است و رودش در غار های زیر زمینی می خروشد. زن قدرت او را حس می کند، اما آن را در نمی یابد.

آن گاه پیر زنک مرا پاسخ گفت: « زرتشت چه نکته های باریکی گفت، به ویژه بهر ِ آنان که چندان جوان اند که به کار آید شان.»

« شگفتا که زرتشت چه کم آشنایی با زنان دارد و با این همه از آنان چه درست سخن می گوید! آیا این نه از آن روست که درباره ی زنان هرچه بگویی درست است!»

« اکنون برای سپاس ، این حقیقت کوچک را بپذیر ! البته من برای رسیدن به آن چندان که باید موی سپید کرده ام.

« نهان اش کن و دهان اش بگیر ! وگر نه به بانگ بلند فریاد خواهد کرد، این حقیقت ِ کوچک!

گفتم : « ای زن ، حقیقت کوچکت را به من ده!» و پیرزنک چنین گفت :

« به سراغ زنان می روی؟ تازیانه را فراموش مکن!»

چنین گفت زرتشت.

1387_هفتمین پست

a-a218 — Fri, 27 Jun 2008 08:50:28 GMT

بازم دلم گرفته ... اومدم تا دوسه خطی بنویسم تا شاید یه کم آروم بشم...

نمیدونم چی بنویسم! از کجا شروع کنم ! وحتی...

همیشه وقتی دلم میگیره و ناراحتم تنها نوشتنه که ارومم میکنه هرچند من

حتی الفبای نوشتن رو هم نمی دونم...

الان هم اومدم اینجا تا یه کم آروم بگیرم اما قبلش وقتی به و ب گاه چندتا از دوستان

سر زدم دیدم مثل همیشه حرفای دلم اونجان .

توی نامه های دلتنگی مریناز عزیز دو قطعه شعر قشنگ از دوست با ذوق و هنر مند ش

"سعیده" گذاشته که واقعا به من آرامش داد...

می نویسم تا...

***
دلم تنگ است

دلم بی تاب یک لحظه است

دلم سر شار از این درد است

دلم آهسته می گوید

نوازش ها نوازش ها

دلم یک بوسه می خواهد

نمی دانم نمی دانم

وجودم سخت بیمار است

گرفتار کدام درد است

نمی دانم نمی دانم

چشم هایم سخت می بارند

گلویم هق هقی دارد

نگاهم یکریز و پی در پی

به دنبال تو می گردد

نمی دانم نمی دانم

*** *** ***
شاید
شاید وقتی دیگر تو را دیدم

تنها
تنها در کنار تک درخت آ زادی

و آن روز
و آن روز دیگر نخواهم گذاشت

فراموشی تو را برباید.

....

1387_ششمین پست -شباهت میان انسان و خاک رس

a-a218 — Sun, 15 Jun 2008 13:19:18 GMT

درود

چند روزیه درگیر امتحاناتم و مثلا نشستم دارم درس میخونم ...

شبا که تا ساعت یک و نیم دو سر کارم روزا هم که خواب و ...چند صفحه ای درس...

امروز داشتم کتابمو ورق میزدم دیدم گوشه اش یه جمله ای یاد داشت کردم .

یه حرف جالبی که استادمون گفته بو د ومن خوشم اومد و....

فکر کردم بهتره اینجا بنویسم تا بقیه ...

اول لازمه بگم داشتم کتاب مکانیک خاکم رو میخوندم و موضوع خاک رس بود.

استاد ما همیشه از پیچیدگی خاک رس میگه و اینکه شناختن رس خیلی کار دشواریه

هم از لحاظ ساختار فیزیکی وهم رفتارش هنگامی که رطوبت بهش برسه و میگه

کلا رس خیلی مرموزه و بعدش به شوخی می گه مثل آدما !

حالا چیزی که من خوشم اومده بود و یاد داشت کرده بودم اینه که استاد میگفت

" خداوند انسان رو از خاک آفرید و حتما جنس اون خاک رس بوده

چون بین پیچیدگی انسان و رس شباهت های زیادی وجود داره ..."

حالا صحیح یا غلط بودن موضوع رو کار ندارم ...

اما واقعا چرا بعضی آدما پیچیده و مر موز هستند و برخی دیگه ساده و زود باور ...

به امید فردایی شاد اما روشن...!

1387_پنجمین پست_ نمی دانم!!!

a-a218 — Fri, 06 Jun 2008 08:41:18 GMT

درود...

همراهان نا پیدای من. !

نمی دانم، نمی دانم و نمی دانم را خوب میدانم.

چرا که همیشه آخرش به همین نمی دانم می رسم...

شاید گرفتاری و کار و زندگی و درس و ... همه و همه بهونه هایی باشند برای ننوشتن ، اما هر فکری این بهانه ها را نمی پذیره .

تقریبا یک ماه قبل ، یعنی 18 اردیبهشت سالروز تولد من بود. یعنی بیست و چهار تا18 اردیبهشت قبل من پا به این کره خاکی گذاشتم. گفتم من،! راستش خودمم نمی دونم این من کیه ، چیه ، کجاست ،و هزار تا سوال دیگه اما میدونم احمد صدام میکنن.

مثل بقیه آدما راه می رم، حرف می زنم، لباس می پوشم وزندگی می کنم.و.... ولی خیلی هاشون رو قبول ندارم.

اما از وقتی خودمو شناختم .اینجوری بهم یاد دادن، مجبور کردن که اینجوری باشیم.البته همه اینجوری هستیم .

و اگه یه ذره بخوایم خودمون باشیم و اون طوری که دلمون می خواد بپوشیمو راه بریم و... اون موقع یه مارکی بهمون می چسبونن یه جورایی بهمون نگاه می کنن که....

بی خیال ، ما برا خودمون زندگی می کنیم ، پس هر کی هر طور دوست داره فکر کنه....

1378_چهارمین پست_اینم از بهترین دوست...

a-a218 — Wed, 30 Apr 2008 23:20:18 GMT

آه....

...خیلی دلم گرفته از خیلی ها...

امشب اصلا حال آپ شدن نداشتم، الان داشتم با یه دوست و رفیق قدیمی حرف می زدم .

حرفایی زد که خیلی دلم گرفت، خیلی ناراحت شدم، هیچ چیز آرومم نمی کرد بجز نوشتن...

برا همین اومدم اینجا تا براش بنویسم ، می دونم شاید هرگز نیاد ، شاید هرگز نخونه یا شاید هم بخونه اما براش اهمیت نداشته باشه که بخواد جواب بده.

آخه خوش مرام خیلی وقتا تو این وب منتظرت بودم اما.....

امشب از اینکه حرف دلت رو بهم زدی ناراحت نشدم.!

از اینکه بهم گفتی مغرورم ....

از اینکه بهم گفتی اخلاقم.....

از اینکه بهم گفتی مشکل دارم...

از اینکه بهم گفتی از سال 86 به بعد رفتارم....

از اینکه بهم گفتی بقیه دوستان چه فکری در مورد من می کنند...

از اینکه بهم گفتی من همیشه به قول خودت توی dream هستم

از این حرفا ناراحت نشدم...

می دونی از چی ناراحت شدم...؟

می دونی چرا وقتی این حرفا رو زدی دلم گرفت...؟

و چرا الان اینجا دارم جواب میدم.

چون هرگز نفهمیدی و نپرسیدی که من چرا اینجوری شدم...

چرا رفتارم با تو اینجوری شده...؟!

چرا بهت زنگ نمیزدم ...؟!

چرا وقتی می اومدی و میرفتی ، نمی اومدم...

آخه با معرفت ، تو نمی دونی من یکساله دارم چه عذابی میکشم....

تو حتی نفهمیدی چرا من اینقدر تنها شدم ....

تو حتی نفهمیدی من روزها و شبها با چه دردی و رنجی توی خلوت خودم تنها بودم و تو ....

آره من تو رویا یا به قول خودت dream زندگی میکنم.

تو که تنها رفیقم بودی....

حتی تو هم منو تنها گذاشتی ...

حتی تو هم وقتی یکی رو پیدا کردی که تنها یی هات و دلتنگی ها ت رو باهاش پر میکردی ، به راحتی منو فراموش کردی ...

اونقدر که حتی جواب sms هامو نمیدادی چه برسه به....

آه نذار بگم ... هرچی بیشتر فکر میکنم بیشتر دلم میگیره ..

از اون سفر مهمی که رفتی ...

از اون نامه ای که برات نوشتم...

از اون قولایی که دادی و اما....

نمی دونم ، شاید خودت همه اینا رو می دونی اما نمی خوای به رو خودت بیاری، تا مثل همیشه ثابت کنی خیلی بزرگی و ...

اون وقت میگی من غرور دارم...

یا به قول خودمون هوای من بالا رفته....؟؟!

اما اینو هم بدون هرگز خوبیهایی که در حقم کردی رو فراموش نمیکنم.

هرگز هدیه هایی رو که برام گرفتی فراموش نمیکنم.

هرگز فراموش نمیکنم که این جایی که الان رسیدم رو مدیون تو ام.

آه ...

خدایا منو ببخش که این حرفا رو میزنم.

حالم از این دنیا و آدماش به هم میخوره...

خیلی خسته شدم ..خیلی ...

خدای ازت ممنونم که منو با تنهایی رفیق کردی...

و تو ! دوست خوبم، تویی که همیشه فکر میکردم می تونم مثل برادر روت حساب کنم.

هر طور دوست داری در مورد من فکر کن.....

بذار هرکی هر طور دوست داره فکر کنه....

....

...

1387_ سومین پست_ تولد

a-a218 — Mon, 28 Apr 2008 20:51:18 GMT

درود

همراهان ناپیدای من...

نخست لازم می بینم ، سپاس گویم دوستان عزیزی که باحضور، گرما بخشیدند به این کلبه ی سرد و تاریک....

اردیبهشت، دومین ماه سال....

یعنی ماه تولد علی ، مامان و من که بهشون تبریک میگم ، هرچند کمی دیر...

راستی علی خواهر زاده منه و تنها نوه مامان و بابا، که بعد از مدت طولانی خداوند روز سوم اردیبهشت سال قبل اون رو به آبجی و خونواده ما هدیه داد....

مامان ؛ روز ششم اردیبهشت سالروز تولدش بود...

نمی دونم چی باید بگم. شاید هرگز به این کلبه نیای ... اما من اینجا جلوی همه ازت تشکر می کنم. و می گم تولدت مبارک . منو ببخش اگه بعضی وقتا....

وخودم ؛ به زودی به دنیا میام، هرچند خیلی وقته تو این دنیا نیستم....

فعلا همین !

بدرود...!

1387 دومین پست_ باران

a-a218 — Fri, 11 Apr 2008 22:45:18 GMT

به نام خداوندگار باران

درود ، به تعداد قطره های باران

دو سه روز قبل، بعد از ماه ها انتظار بارون اومد

آره: باران بارید،

و باز هم یاد ترانه ی : باز باران با ترانه...

البته بگم : من زیر باران رفتم...

آه که چقدر: من باران را دوست دارم.......

داشتم زیر بارون قدم میزدم، یه کاغذ خیس روی زمین افتاده بود که روش این جملات نوشته شده بود، منم خوشم اومد،....

"تكه ورق سوخته قلب عاشق را به مرهم اميد‌‌‌‌، ضماد ميكنم تا بلكه به اميد مهر دوباره ي معشوق زخم هاي دل را صبري و تواني براي او باشد وامروز كلبه ي عشق از وجود آن دو خالي است،تا مهردوباره شان را جاني دوباره براي گلهاي خانه شان باشد و امروز خانه بدون گلها خرابه اي بيش نيست.به اميد آنكه گلهاي هيچ خانه اي به خشكي نگرايند،

ترا به چادر پر محبت شب مي سپارم كه درمهماني اش تورا ستاره باران خواهد كرد..... "

همین....

1387اولین پست_تبریک/ تقدیر/تحکیم

a-a218 — Sat, 22 Mar 2008 21:28:18 GMT

به نام خدای شکوفه ها....

اینبار از دور دست ها آمده ام، به امید مهر

تا دست در دست هم بیابیم خنده را ، مهر را

،اندیشه را، خرد را وعشق را....

دوستان خوبم سلام:

و باز هم آمدم تا سپاس گویم شروع آغازی دیگر را...

-وتبریک، این شروع را....

یعنی آغاز 1387....

کاش اینگونه بیاموزیم که چگونه می توان شاد کرد

زندگی را با شادی زندگانی دیگران: بیاموزیم که

بودنمان چون آبی باشد برای کویر تشنه ی زخم

خورده ی روح و جسم دیگری، بیاییم باور کنیم

بهار کویر را، اگر مشتی آب به او هدیه دهیم.

یاد بگیریم که چگونه می توان بی انتظار پاداش،

لبخند را به دیگری هدیه داد .

آغاز حیات درخت کوچک همسایه را بهانه ای کنیم

تا آغاز کنیم شروع داستان ها و حکایت های

زندگی کوچک دنیا را.

و حال آمدم از میان خط خطی های خودکار قرمز

و کاغذهای سفید وکاهی، تا باز با ا نگشتان خسته

و این دکمه های کیبورد شکسته ، مرهمی بسازم

برای کودک قصه و آن را ضماد کنم بر زخم های

کهنه اش، شاید فردا آن کودک مرهمی باشد بر این

دل شکسته....

ممنون خدا جون...!

a-a218 — Wed, 19 Mar 2008 20:24:18 GMT

آه.... وقتی الان یک لحظه نگاهم به چشماش افتاد، غم بزرگی به یکباره روی وجودم سنگینی کرد، چند روزه نمی تونم توی چشماش نگاه کنم...!

این اواخر خیلی غمگین و داغون به نظر می رسید چهره اش هم خیلی شکسته شده ، وقتی فهمیدم داره بیماریشو از ما پنهون می کنه...، وقتی دیدم یواشکی داره اشکاشو پاک میکنه تا ما نفهمیم .....

خدایا بعضی وقتا چقدر زندگی تلخ میشه،

اما بازم ازت ممنونم چون میتونست تلخ تر از این بشه ...

و مطمئنم تنهاش نمیذاری چون اون خیلی بهت ایمان داره، چون بهت اعتماد داره....

این چند وقت خیلی حالم گرفته بود، قرار نبود حالا حالا ها آپ کنم ، فقط همون نگاهی که ازش نوشتم باعث شد تا بغضم بترکه و بیام توی این خلوت !

چند روزه اونقدر ناراحت و نگرانم که اصلا حال دیدن کسی روهم ندارم. حتی از نزدیکترین دوستام هم....

دوستایی که یه روزی....

بگذریم...

امشب وقتی توی شهرقدم می زدم شلوغی مغازه ها رو دیدیم ، دیدم که پیرزنی داشت برای بچه ی 4 یا 5 ساله خودش کفش می خرید. پیرزنی که از نوع پو شش خودش میشد فهمید که برای خریدن این کفش کوچک چه سختی هایی که نکشیده .... یا اونطرف خیابون پسر بچه ای که با حسرت به تنگ ماهی نگاه میکرد. و مردی که با اشتیاق برای شاد کردن دل کودکش به سمت یک حراجی میرفت تا شاید اونجا بتونه متناسب با جیبش لباس و کفشی بخره.....

اونوقت بود که یادم اومد امروز آخرین روز ساله و فردا روز عید ....

با اینکه میدیدم از مدت ها قبل دوستان و اطرافیانم برای خریدن لباس ،شخصیت ومعرفت ویا حتی انسانیت و... خودشون رو به چه آب و آتیشی میزنند، فراموش کرده بودم عید نوروزی هم هست،...

سال 86 هم مثل سالهای قبل گذشت. اما من فکر میکنم یکی از سالهای تلخ عمرم همین سال 86 بود هرچند توی این سال خدا هدیه های بزرگی رو به من و خانوادم داد اما خوب یه خورده به خاطر این موضوع اخیر هم میتونه باشه اما خوب شاید تقدیر این چنین بوده...

نمی دونم ! امیدوارم سال جدید بهتر باشه....

سال هشتادوشیش من

چه روزهایی رو گذروندیم ، با همه تلخی ها و شیرینی هاش ...

چه لحظه های رو گذروندیم ، سخت و دشوار ، اما همراه با کلی خاطره...

چه شبهایی رو تنها توی اتاقم نشستیم و با سوز نی هم نوا شدیم...

چه دوست داشتن هایی رو تجربه کردیم... و چه دوست هایی...و چه دوستی هایی....

چه یاد داشت هایی رو نوشتیم و پاره کردیم .... تا کسی نفهمه ... تا کسی نخونه.... تا کسی ندونه....

چه قول هایی دادیم و شکستیم... و باز تکرار کردیم و فراموش....

تموم شد.! همه چیز تموم شد. مثل بهار هشتادوشیش.... مثل تابستون گرمش.... مثل پاییز.... مثل زمستون پر برفش با اون سرمای بی سابقه و ابرای بی بارونش....

اما من هستم . همون من همیشگی....، تنهایی من هم هنوز تنهاست.... و غم ها که دمشون گرم،هنوز منو ترک نکردند و جالبه این روزا بیشتر هم شدن تا منو از تنهایی در بیارن....

و شب ، با همون سکوت و تاریکی ، البته نی و حکایت هاش هم هنوز هستند...

و خدایی که در این نزدیکی ست...

دو ستای خوبم الان که دارم این مطالب رو تایپ میکنم تقریبا کمتر از ده ساعت دیگه به پایان سال 86 مونده، اگه توی همین چند ساعت این پست رو خوندین ازتون عاجزانه میخوام تا لحظه ی تحویل سال برای همه دعا کنیم

برای همه ی بیماران... همه اونای که به دعای ما نیاز دارن...

و برای ریشه کن شدن فقر از جامعه...

مهم نیست چه دینی داری و مهم نیست چقدر پیش خدا قرب داری...

مهم اینه که دعا کنی ...

بدرود....!