بازم دلم گرفته ... اومدم تا دوسه خطی بنویسم تا شاید یه کم آروم بشم...

نمیدونم چی بنویسم! از کجا شروع کنم ! وحتی...

همیشه وقتی دلم میگیره و ناراحتم تنها نوشتنه که ارومم میکنه هرچند من

حتی الفبای نوشتن رو هم نمی دونم...

الان هم اومدم اینجا تا یه کم آروم بگیرم اما قبلش وقتی به و ب گاه چندتا از دوستان

سر زدم دیدم مثل همیشه حرفای دلم اونجان .

توی نامه های دلتنگی مریناز عزیز دو قطعه شعر قشنگ از دوست با ذوق و هنر مند ش

"سعیده" گذاشته که واقعا به من آرامش داد...

می نویسم تا...   

***
دلم تنگ است

دلم بی تاب یک لحظه است

دلم سر شار از این درد است

دلم آهسته می گوید

نوازش ها نوازش ها

دلم یک بوسه می خواهد

نمی دانم نمی دانم

وجودم سخت بیمار است

گرفتار کدام درد است

نمی دانم نمی دانم

چشم هایم سخت می بارند

گلویم هق هقی دارد

نگاهم یکریز و پی در پی

به دنبال تو می گردد

نمی دانم نمی دانم

***      ***    ***
شاید
شاید وقتی دیگر تو را دیدم

تنها
تنها در کنار تک درخت آ زادی

و آن روز
و آن روز دیگر نخواهم گذاشت

فراموشی تو را برباید.

....