تبليغاتX
کلبه ی افکار
افکار انرژی هستند ، و شما میتوانید دنیای خود را با افکارتان اباد یا نابود سازید.

 

 

خدايا تو را شکر ميکنم که اشک را آفريدي که عصاره ي حيات انسان است.

 آنگاه که در آتش عشق ميسوزم يا در شدت درد ميگدازم

يا در شوق زيبائي و ذوق عرفاني آب ميشوم و سراپاي وجودم روح ميشود

 لطف ميشود عشق ميشود سوز ميشود و عصاره ي وجودم بصورت اشک آب ميشود

و بعنوان زيبا ترين محصول حيات که وجهي به عشق و ذوق دارد

 و وجهي ديگر به غم و درد در دامان وجود فرو ميچکد.....

 




لينك ثابت نوشته شده در شنبه بیست و چهارم آذر 1386ساعت 2:24 AM توسط ..:: احمد ::..

 

جالبه ! البته تازه باهاش آشنا شدم ولی انگار خیلی وقته می شناسمش...

اما حیف که از جنس خودم نیست. یعنی من از جنس اون نیستم.

چند وقتیه هرشب با حرفای اون خوابم میبره . با شعراش....

بعضی از شعراش خیلی غم انگیزه اما قشنگه مثل شعر زیر که تقدیم میکنم به همه ی اونایی که دوست داشتن رو میشناسن و ....

.....**  گریزودرد  **.....

رفتم ،مراببخش و مگواو وفا نداشت

راهی به جز گریز برایم نمانده بود

این عشق آتشین پر از درد بی امید

در وادی گناه و جنونم کشانده بود

                                           رفتم که   داغ  بوسه  پر حسرت   ترا

                                             با اشکهای دیده زلب شستشو دهم

                                             رفتم که نا تمام بمانم در این سرود

                                              رفتم که با نگفته به خود آبرو دهم

رفتم، مگو، مگو  که  چرا  رفت، ننگ بود

عشق  من  و  نیاز تو  و  سوز  و  ساز ما

از پرده ی خموشی و ظلمت،چو نور صبح

بیرون   فتاده  بود   به   یکباره   راز   ما

                                           رفتم که گم شوم چو یکی قطره اشک گرم

                                           در   لابلای     دامن   شبرنگ       زندگی

                                           رفتم که در سیاهی  یک  گور بی  نشان

                                           فارغ شوم   ز کشمکش   و  جنگ زندگی

من از دو چشم روشن و گریان گریختم

از خنده های  وحشی طوفان  گریختم  

از بستر  وصال  به  آغوش  سرد  هجر

آزرده  از  ملامت  وجدان       گریختم

                                        ای سینه در      حرارت سوزان    خود   بسوز

                                       دیگر   سراغ   شعله ی   آتش   ز   من   مگیر

                                       می خواستم که شعله شوم، سرکشی کنم

                                       مرغی شدم  به    کنج  قفس ، بسته و اسیر

روحی مشوشم که شبی بی خبرزخویش

در    دامن سکوت   به   تلخی   گریستم

نالان زکرده ها   و   پشیمان    ز گفته ها

دیدم که لایق تو و عشق    تو نیستم....

فکر کنم حلا دیگه همه میدونن اون کیه

آره درسته اون کسی بجز فروغ فرخ زاد نیست....

 




لينك ثابت نوشته شده در دوشنبه پنجم آذر 1386ساعت 11:46 PM توسط ..:: احمد ::..